Ponieważ inż. Kossakowski swoją kartę w historii Polskiej Marynarki Handlowej zapisał już dawno, a jego postać – zważywszy, że od ponadpółwiecza żył na emigracji – nie jest szerzej znana, powiedzmy o nim nieco więcej. Poznajmy jego biografię, która ową wiedzę wzbogaci.

Władysław Kossakowski (2)

Władysław Kossakowski urodził się 18 marca 1921 roku na Syberii, w Tiumeni, w obrębie guberni tobolskiej. W tymże roku, po zwolnieniu z długoletniego zesłania ojca rodzina powróciła do Polski, zamieszkała w Borysławiu, potem przeniosła się do podpoznańskiego Kiekrza. W roku 1931 wstąpił do Państwowego Gimnazjum Humanistycznego im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu, by siedem lat później rozpocząć naukę na Wydziale Mechanicznym Państwowej Szkoły Morskiej w Gdyni. Po zaliczeniu tzw. kandydatki i półrocznym pobycie w szkole, odbył ośmiomiesięczną praktykę na parowcu „Lida”, a pod koniec sierpnia 1939 roku, mając za sobą rejs do portów Afryki Zachodniej, powrócił do macierzystej uczelni, gdzie wraz z grupą gromadzących się uczniów stał się członkiem ochotniczego oddziału Marynarki Wojennej. 30 sierpnia, po przekształceniu budynku szkoły w szpital wojskowy zgrupowanie rozwiązano, a niedoszłych obrońców Wybrzeża odesłano do domów. Dalszą edukację przerwały lata niemieckiej okupacji i wojny.

W październiku 1939 roku Kossakowskiego wysiedlono z Poznania do Częstochowy. Trzy miesiące później mężczyzna rozpoczął pracę jako spawacz w warsztatach mechanicznych w Jaśle, ale już po kilku tygodniach zmuszony został do wyjazdu na roboty do Niemiec, skąd dość prędko uciekł, znajdując zatrudnienie w charakterze robotnika leśnego w nadleśnictwie Jaksonek koło Sulejowa. Od jesieni roku 1940 do wiosny roku następnego, pracował w pobliżu Wielgomłynów, w należącej do hr. Potockiego gorzelni Rudka. Potem powrócił do Częstochowy. Tu podejmował się różnych zajęć, angażując się, między innymi, na stanowisko tokarza w Fabryce Igieł, kierownika Fabryki Spinek, czy zastępcę szefa działu technicznego ds. kontroli produkcji w Fabryce Wyrobów Metalowych Ogniwo inż. S. Świeczkowskiego.

Po wyzwoleniu ponownie znalazł się w Poznaniu, ale już w kwietniu powołany został do służby w Marynarce Wojennej, którą zakończył 30 września 1945 roku, następnego dnia wznawiając naukę w Państwowej Szkole Morskiej w Gdyni. Dziewiątego kwietnia 1947 roku, po dwóch latach wykładów, zajęć warsztatowych i odbyciu blisko ośmiomiesięcznego stażu na parowcu „Krosno” zdobył dyplom absolwenta, oficera mechanika okrętowego trzeciej klasy i etat czwartego mechanika na drobnicowcu GAL-u „Waryński”. Szybko awansował. W roku 1950, a więc po niespełna trzech lata pływania otrzymał angaż drugiego mechanika, uzyskał dyplom oficera mechanika okrętowego pierwszej klasy, tuż potem objął stanowisko szefa maszyn (najmłodszego we flocie!) na zakupionym od Norwegów „Mikołaju Reju”. Później funkcję tę pełnił na „Hugo Kołłątaju”, „Pokoju”, pierwszym polskim dziesięciotysięczniku, motorowcu „Marceli Nowotko” oraz statku pasażerskim „Batory”. W latach 1953-1954 pracował jako starszy inspektor Polskiej Misji Morskiej w Amsterdamie, po powrocie do kraju został głównym mechanikiem, a niewiele potem dyrektorem technicznym PLO (i jednym z głównych projektantów przebudowy „Batorego”), w tym samym czasie kończąc rozpoczęte wcześniej studia inżynierskie na Politechnice Gdańskiej.

Władysław Kossakowski (1)

Inż. Władysław Kossakowski kierował działem maszynowym „Batorego” w połowie lat 50. minionego wieku

Władysław Kossakowski (6)

Rok 1955, rejs „Batorego” do Indii i Pakistanu. Na zdjęciu od lewej: starszy oficer Tadeusz Wolf, starszy mechanik Władysław Kossakowski i kapitan Mirosław Głowacki

W roku 1957, po pamiętnej, dramatycznej awarii wiekowych „Karpat” (skręcenie wału korbowego silnika głównego) i złomowaniu tankowca w La Spezii, dla którego Kossakowski – jako szef techniczny przedsiębiorstwa – zakupił niezbędne do generalnego remontu tłoki i tuleje, pozbawiono go kierowniczej funkcji, zwolniono z pracy, a następnie osadzono w więzieniu. Po trzymiesięcznym pobycie w areszcie, spektakularnym procesie (w którym sąd nie zdołał znaleźć podstaw do sformułowania oskarżeń) i rocznym poszukiwaniu zajęcia, wyjechał z Polski. W połowie roku 1959 podpisał kontrakt, który wypełniał umowę rządową z władzami Indonezji, znalazł się w Dżakarcie, przez 12 miesięcy pływał na statkach kompanii Pelajaran National Indonesia w charakterze starszego mechanika. W roku 1960 inż. Kossakowski opuścił Daleki Wschód, na miejsce nowego pobytu wybrał kontynent południowoamerykański, zamieszkał w Brazylii. Tu zatrudnił się w przedsiębiorstwie żeglugowym L. Figueiredo Navegacão S.A., gdzie przez jakiś czas był inspektorem technicznym (superintendentem), potem zaś, po przeniesieniu armatorskiej siedziby z Santosu do Rio de Janeiro, otrzymał nominację i objął fotel dyrektora technicznego firmy. W roku 1974 zdecydował się na jeszcze jedną zmianę. Przyjął ofertę pełnienia tej samej funkcji w zarządzie brazylijskiej kompanii żeglugowej Frota Amazonica S.A., której biura znajdowały się w porcie Belem, a dział techniczny w Nowym Jorku. W roku 1986 przeszedł na emeryturę, do roku 1995 pozostawał na ziemi Jerzego Waszyngtona, potem powrócił do Europy, upatrując na miejsce rezydencji Portugalię.

Władysław Kossakowski (7)

Rok 2009, inż. Władysław Kossakowski już w roli – jak sam o sobie mówił – emeryta z Cascais

Inż. Władysław Kossakowski podczas zamieszkiwania w Ameryce należał do Związku Oficerów Polskiej Marynarki Handlowej w USA. W roku 1977, w czasie jednego z pobytów w Londynie stał się współzałożycielem Stowarzyszenia Polskich Inżynierów Okrętowców na Obczyźnie „Korab International”, w którym przez 20 lat, czyli do chwili rozwiązania, pełnił funkcje skarbnika, sekretarza i przewodniczącego. Od roku 1991 był członkiem gdyńskiego Stowarzyszenia Absolwentów Szkół Morskich oraz autorem ciekawych artykułów wspomnieniowych publikowanych w biuletynie „Echo Morza”.

Odszedł w nocy 8 stycznia 2017 roku w podlizbońskiej miejscowości Cascais, choć od listopada minionego roku kontakt z nim był już iluzoryczny, a zatem nie istniała też możliwość przekazania mu, że pięć dni wcześniej zmarła Jego żona Joanna.

(ertel)

Zdjęcia: z archiwum Władysława Kossakowskiego – materiał pozyskany przez Ryszarda Leszczyńskiego

Pełny biogram inż. Władysława Kossakowskiego oraz szerszy zakres informacji o jego aktywności w gospodarce morskiej kraju w latach 50. minionego stulecia, znaleźć można w 2 i 4 tomie wydanej przez naszą Fundację książki Ryszarda Leszczyńskiego „Ginące frachtowce”.